Ei enää äänetön vähemmistö – Kuurot vähemmistönä Hongkongissa

Kuva: J-E Leppänen maaliskuussa 2019. Kohdatessani kuuroja Hongkongissa, on ollut mieleenpainuvaa nähdä kuurojen yhteisöjen välinen solidaarisuus, joka ulottuu Hongkongin yhteiskuntaan laajemminkin. Osallistuessani Hongkongin kuurojen liiton järjestämälle viittomakielen kurssille viime keväänä, eräänä luennon aiheena oli, ’kuinka protestoida viittomilla’; eli kuinka tukea Hongkongin yhteiskunnallista liikettä yhteisenä rintamana? Olen useasti kuullut termin gaa jau, joka tarkoittaa ’öljyn lisäämistää (koneistoon). Gaa jau on Hongkongilainen protesti-slogan, joka ylittää sukupolvien ketjut ja yhteiskunnan eri kerrokset.
Lukuaika: 2 min.

Kirjoittaja: Jan-Eerik Leppänen

Kuurous luokitellaan toisinaan vammaisuuden kautta ja sille alisteiseksi. Hongkongin kuurojen yhteisöissä viittomakieli on sen sijaan identiteetin, yhteisön voimavarojen ja omanarvon tunteen yhteinen nimittäjä, liikkeelle laittava voima, ja keskeinen syy aktiiviseen yhteiskunnalliseen osallistumiseen. Mikä merkitys viittomakielellä on yhteiskunnalliselle osallistumiselle?

Hong Kong on ollut maailmanlaajuisessa valokeilassa 9. kesäkuuta 2019 lähtien, kun Hongkongin hallitusta vastaan suunnatut laajat mielenosoitukset aloitettiin kaavaillun ’karkotuslain’ (extradition law) seurauksena. Vakavana huolena oli se, että Hongkongin asema Manner-Kiinan erityishallintoalueella – yksi maa ja kaksi järjestelmää – voisi murentua, jos tässä asiassa annettaisiin periksi.

Kuinka Hongkongin vähemmistöryhmät suuntautuvat yhteiskunnalliseen liikehdintään? Miten kuurot identifioivat itsensä nyky-yhteiskunnassa? Hong Kong on monimuotoinen yhteiskunta, jossa etnisten vähemmistöjen osuus on alle kymmenen prosenttia. Toisenlaiseen vähemmistöryhmään kuuluvat Hongkongin kuurot. Hongkongissa on noin 155 000 kuuroa ja/tai vaikeasti kuulevaa ja noin 9200 täysin kuuroa. Osalle näistä ihmisistä viittomakielellä on merkittävä rooli heidän jokapäiväisessä elämässään. Nykyisin viittomakieli ei ole virallisesti tunnustettu kieli Hongkongissa. Jos viittomakielestä tulisi tunnustettu kieli, se voitaisiin sisällyttää myös opetussuunnitelmiin.

Kuurot osana yhteiskuntaa

Miten kuurot ovat tulleet osaksi Hongkongin yhteiskuntaa lähihistorian valossa? Otan esimerkiksi koulujärjestelmän, joka on keskeinen silta kuurojen maailman ja muun yhteiskunnan välillä. Historiallisesti katsottuna, koululaitoksessa korostuu erityiskoulutuksen pedagogiset muutokset. Kun vielä 1960-luvulla kuurot lapset opiskelivat kuuroille lapsille suunnitelluissa erityiskouluissa, 1990-luvulle tultaessa vaikeasti kuulevat tai kuurot lapset olivat yhä enenevästi integroituna ’normaalikouluihin’ ja inklusiivisiin opetusohjelmiin. Koska varsinaisista kuurojen kouluista on yhtä lukuunottamatta Hongkongissa luovuttu, keskeinen lähestymistapa kuurojen koulutuksessa on kuurojen lasten integrointi osaksi ’normaalikouluja’ vahvistetun tukiopetusohjelman avulla.  

Toisaalta, hallituksen tuki kuulemisen teknologioihin on lisääntynyt kuuroille ja vaikeasti kuuleville lapsille ja aikuisille, 1970-luvulta lähtien. Tänä päivänä, teknologiset ratkaisut kuulemisen ja kommunikoinnin kysymyksissä määrittävät paljolti sitä, miten kuurot osallistuvat yhteiskunnan eri toimintoihin. Samalla kun teknologia on liittänyt vaikeasti kuulevia tai kuuroja osaksi laajempaa yhteiskuntaa, Hongkongin viittomakieltä käyttävien osuus on laskenut.

Täsmällisillä viittomilla voi olla vaikutus yksilön terveyspalveluiden valintaan tai esimerkiksi oikeusturvaan. Tällöin saatetaan tarvita viittomakielen tulkkia. Hongkongin kuurojen yhdistyksen mukaan täysin kuuroja, yli 9000 henkilöä, palvelee vain toistakymmentä viittomakielen tulkkia, jotka ovat keskeisiä avainhenkilöitä kuuroille yhteisöille. Tulkkausta tarvitaan Hongkongin viittomakielellä muun muassa sairaaloissa, oikeussaleissa ja muissa virallisissa toimituksissa.

Elinvoimainen yhteisö määrittelee oman paikkansa yhteiskunnassa

Seuratessani kuurouteen yhdistettävää keskustelua Hongkongissa, olen havainnut, että kuuroutta käsitellään toisaalta itsenäisesti, erillisenä ilmiökenttänä, mutta toisaalta se liitetään vammaisuuteen ja siten kehon ’virheisiin’. Kuurouden ympärillä olevat yhteiskunnalliset historialliset prosessit ja erilaiset eturyhmät ovat vaikuttaneet käsitysten syntymiseen. Yksi keskeisistä näkökohdista on se, ovatko kuurojen ja kuurojen yhteisöjen kielet ja kertomukset johdettu kuurojen yhteisön jäseniltä, vai määritelläänkö ne ulkopuolelta?

Hongkongin kuuroista keskusteltaessa ei ole harvinaista kuulla käytettävän lääketieteellisiä termejä. Ilmiöt kuurojen ympärillä medikalisoituvat. ’Lääketieteellinen linssi’ on historiallinen suhtautumistapa ja heijastuu edelleen asenteina kuuroja väestöryhmiä kohtaan. Lääketieteellinen näkökulma saattaa edelleen tuoda kaikuja menneeltä aikakaudelta; se voidaan nähdä sairaalan viranomaisten päivittäisissä toiminnoissa tai esimerkiksi kuurojen luokittelussa vammaisiksi virallisissa tilastotutkimuksissa. Eräs keskeinen asia keskusteluissa on se, kuinka Hongkongin opetusviranomaiset ja terveysjärjestelmä määrittelee koulua käyvät kuurot lapset ja nuoret. Mikäli lapsi katsotaan vaikeasti kuulevaksi (hard-of-hearing), hallitus voi tukea sisäkorvaistukan asentamisen tarvittavaa kirurgista toimenpidettä ja itse laitteen ostamista.

Oman kokemukseni mukaan Hongkongin kuurojen yhteisöissä suhtaudutaan kuurouteen ylpeydellä. Kielellisenä ja kulttuurisena vähemmistönä he näkevät itsensä elinvoimaisina yhteisöinä, joiden tavoitteena on lisätä tietoisuutta Hongkongin viittomakielestä ja yhteisön oikeuksista näkyvään – eikä enää äänettömään – olemassaoloon.

Tämä teksti on osa kirjoitussarjaa, joka on tuotettu yhteistyössä Åbo Akademin vähemmistötutkimuksen kanssa.

Detta blog inlägg utgör en del av serien Minoritetsstudier som skapas av forskare med koppling till Åbo Akademis Minoritetsforskningsprofil.  

Lähteitä:

Leung, J., Shiu, S. & Cheng, K. (20.3.2018). Will emphasis on speaking and hearing lead to the  demise of sign language in Hong Kong? HKFP Voices.

Leppänen. J-E. (2019). Entaglement of disability and deafness – column article, Anthropology News, forthcoming.

 

Poliittiset olosuhteet ja sodat johtivat inkerinsuomalaisten perheiden hajaannukseen 1900-luvulla

Inkeriläistä väestöä siirrettiin toisen maailmansodan aikana muun muassa Saksaan ja Suomeen (Kuva: Inkeriläisten sivistyssäätiön arkisto).
Lukuaika: 5 min.

Kirjoittaja: Outi Kähäri

Inkerinsuomalaisten elämä muuttui merkittävästi Venäjän vallankumouksen jälkeen. Koko yhteisölle yhteistä narratiivia viime vuosisadan tapahtumista on vaikea rakentaa. Inkerinsuomalaisille ja heidän jälkeläisilleen yhteistä on kuitenkin perheiden ja sukujen hajaannus.

Inkerinsuomalaisiksi tai inkeriläisiksi kutsutaan suomenkielistä luterilaista väestöä, joka siirtyi pääosin 1600-luvulla Ruotsin vallanaikana Karjalasta ja Savosta nykyisen Pietarin ympäristöön alueelle, jota tuohon aikaan nimitettiin Inkerinmaaksi. Karjalasta Inkerinmaalle muuttaneita kutsuttiin äyrämöisiksi ja Savosta muuttaneita savakoiksi.

Ruotsi luovutti Inkerinmaan Venäjälle Suuren Pohjan sodan päätyttyä 1721, minkä jälkeen raja-alueen ylittävät muutot jatkuivat. Inkerinmaa oli monietnistä aluetta, jota asuttivat inkerinsuomalaisten lisäksi muun muassa myös muut suomensukuiset kansat, venäläiset ja saksalaiset.

Suomenkieliset yhteisöt olivat Venäjällä varsin tiiviitä 1900-luvulle tultaessa. Luterilaisten seurakuntien, suomenkielisten koulujen, kyläyhteisöjen ja sukujen sisällä syntyneet sosiaaliset siteet olivat vahvoja kirkolliseen ja kielelliseen vähemmistöön kuuluvien verkostoja.

Teollistuminen, kaupungistuminen ja yhteiskunnalliset vaiheet, jotka johtivat Venäjän vallankumoukseen vuonna 1917, muuttivat inkeriläisten yhteisöjen sosiaalisia rakenteita peruuttamattomasti. Inkerinsuomalaisten sukujen merkittävät muuttoliikkeet Venäjältä ja sittemmin Neuvostoliitosta erityisesti Suomeen käynnistyivät tämän jälkeen. Suomeen saapui sekasortoisista olosuhteista tuhansia Inkerin pakolaisia, joista merkittävä osa palasi sittemmin synnyinseudulleen Inkerinmaalle Neuvostoliittoon. Tuohon aikaan perustettiin myös Inkerin rykmentti, joka kävi tuloksetta omaa vapaussotaansa bolševikkeja vastaan.

Inkerinsuomalaisten monta suurta tarinaa

Inkerinsuomalaisten historia on ollut kuluvan vuoden aikana esillä erityisesti Suomalaisen Kirjallisuuden Seuran (SKS), Kansallisarkiston ja Inkeriläisten sivistyssäätiön toteuttaman yhteishankkeen Inkeri ja inkeriläisyys – muistot talteen, arkistot haltuun (2018–2020) yhteydessä. Helsingin Sanomat uutisoi hankkeesta 22.1.2019, mikä osaltaan vauhditti arkistoaineiston keräämisprosessia. Myös Helsingin Sanomissa julkaistu Lea Pakkasen reportaasi isoäitinsä elämänvaiheista Siperiassa herätti laajaa huomiota.

Inkeri ja inkeriläisyys -hankkeessa tallennetaan arkistoaineistoja ja haastatteluja inkerinsuomalaisilta ja heidän jälkeläisiltään. Arkistoon on toimitettu runsain määrin muun muassa päiväkirjoja, valokuvia ja kirjeitä. Etenkin iäkkäiden, Inkerinmaalla syntyneiden kanssa on toteutettu elämänkerrallisia haastatteluja, joiden tekemisessä olen ollut mukana. Hankkeen parissa kerättyjä haastatteluja on Suomalaisen Kirjallisuuden Seurassa jo useita kymmeniä. Inkerin ja inkerinsuomalaisten historiasta on nyt jäämässä jälkipolville ja tutkijoille monipuolinen, rikas aineisto kokoelmiin, joissa niiden käyttö ja säilyvyys on turvattu. Inkeriläisten kansanperinnettä on taltioituna Suomalaisen Kirjallisuuden Seuran arkistoihin jo 1840-luvulta lähtien ja siksi juuri SKS on oivallinen taho inkerinsuomalaisen sosiaalihistorian tallentamiseen.

Hankkeen parissa työskenneltyäni ymmärrän paremmin, että inkerinsuomalaisten vainoihin liittyvien suurten kertomusten ja niin kutsutun kärsimyshistorian rinnalla kulkee myös lukemattomia yksilöllisiä ja henkilökohtaisia, myönteisiäkin mikrohistorioita ja elämänvaiheita.

Pakkomuutot 30-luvulla ja toisessa maailmansodassa

Rauhan aikana Neuvostoliittoon jääneiden inkerinsuomalaisten elämä joutui koetukselle erityisesti 1930-luvulta lähtien, kun maataloutta ryhdyttiin pakkokollektivisoimaan, luterilaisia kirkkoja ja suomenkielisiä kouluja lakkautettiin ja erityisesti Suomen ja Neuvostoliiton välisen raja-alueen väestöä pakkosiirrettiin Kuolan niemimaalle, Siperiaan ja Keski-Venäjälle. Arviolta jopa kymmeniä tuhansia venäjänsuomalaisia – lähinnä miehiä – vangittiin, joista osa teloitettiin neuvostovallalle epäilyttävinä, bolševismia vastustavina kansalaisina. Inkerinsuomalaisten vainossa oli pitkälti kysymys poliittisesta vainoharhaisuudesta, jossa kokonainen etninen ryhmä leimattiin kulakeiksi ja kansanviholliseksi. Myös monet muut, etenkin rajamailla asuneet vähemmistökansallisuudet joutuivat kärsimään vainoista luokka- ja valtioetujen nimissä eritoten Stalinin hallintokauden aikana.

Inkerinsuomalaisiin kohdistuvat epäilyt liittyivät osaltaan luterilaiseen uskonnollisuuteen ja kommunismin pääperiaatteita hyväksymättömään yhteiskunnalliseen vastarintaan. Neuvostoliiton näkökulmasta epäilyjä aiheuttivat varmasti myös Venäjän vallankumouksen jälkeen vahvistunut inkerinsuomalaisten separatistinen kansallismielinen liikehdintä, Suomen hyväksi tehty tiedustelutoiminta etenkin sotien välisenä aikana ja sittemmin toisen maailmansodan aikaan tehdyt loikkaukset tai vihollisen puolelle antautumiset.

Toisen maailmansodan aikana inkerinsuomalaiset joutuivat toisiinsa nähden hyvin erilaisiin tilanteisiin. Osa inkerinsuomalaisista miehistä oli jo aiemmin tullut karkotetuksi tai teloitetuksi, mutta monet taistelivat toisessa maailmansodassa – tosin useiden eri valtioiden joukoissa. Aikaisemman historiantutkimuksen ja henkilöhaastattelujen perusteella inkerinsuomalaisia palveli tuolloin puna-armeijassa, sekä työvelvollisina että rintamalla. Joitakin inkerinsuomalaisia joko jättäytyi tai jäi sotavangeiksi Suomen puolelle. Kun saksalaiset valtasivat alueita Inkerinmaalta, inkerinsuomalaisia nuorukaisia päätyi nälkäkuoleman partaalla palvelukseen myös Saksan joukkoihin, joissa oli muonitusta tarjolla. Saksalainen inkerinsuomalaisista koostuva joukko-osasto Ost-Bataillon 664 siirrettiin myöhemmin sodan aikana Suomeen.

Osa Suomen sotavangeista ja Saksan armeijaan värväytyneistä inkerinsuomalaisista päätyi taistelemaan Neuvostoliiton kansalaisina heimopataljoonaan Suomen joukkoihin. Tunnetuin heimopataljoonaksi kutsuttu sotaosasto lienee heimopataljoona 3, joka koottiin pääosin ”suomenheimoisiin kansoihin” kuuluneista sotavangeista. Joukko-osaston toiminta ei sujunut kuitenkaan aivan odotusten mukaan, kun osa heimosotilaista loikkasi nyt puolestaan Neuvostoliiton puolelle. Rauhan tultua vihollisleireissä taistelleita rangaistiin synnyinmaassa varsin pitkillä vankeustuomioilla.

Toisen maailmansodan aikana inkeriläisiä jäi myös mottiin Leningradin piiritykseen, kun taas Leningradia ympäröivä alueen inkeriläisasutus tyhjennettiin lähes täysin. Inkerinsuomalaisia, etenkin naisia ja lapsia, pakkosiirrettiin poliittisen päätösten nojalla mielivaltaisesti eri maissa toisen maailmansodan eri vaiheiden aikana Neuvostoliiton, Saksan ja Suomen viranomaisten toimesta. Väestöä siirrettiin Neuvostoliiton sisällä, mutta valtaosa inkerinsuomalaisista tuotiin siirtoväkenä väliaikaisesti työvoimapulasta kärsivään Suomeen ja myös Saksaan lähetettiin inkeriläisiä pakkotöihin. Olen haastatellut myös inkerinsuomalaista naista, joka oli joutunut väestönsiirroissa äitinsä kanssa keskitysleirille, joka toimi myös juutalaisten tuhoamiskeskuksena.

Sodan aikaisia pakkomuuttoja voidaan kutsua siirtolaisen kokemuksesta riippuen esimerkiksi karkotukseksi tai evakoksi. Tehdessäni haastatteluja SKS:n koordinoimassa hankkeessa, kiinnitin huomiota siihen, että kaikki haastateltavat eivät puhuneet esimerkiksi Neuvostoliiton toimeenpanemista sotien aikaisista väestönsiirroista karkotuksena vaan evakkona Saksan joukkojen lähestyessä aluetta. Se, miksi pakkomuuttoa nimitetään voi kertoa pakkomuuton kokeneen henkilökohtaisesta suhtautumisesta eri valtiovaltoihin ja historiallisista tulkinnoista koskien pakkomuuton syitä. Inkeriläisiä on eri aikoina kohdeltu sekä julmasti että suojellen useiden eri valtiovaltojen edustajien taholta – ja ainakin siksi näkemykset eri valtiovalloista olivat paikoin jopa täysin vastakkaisia eri haastateltavilla.

Hajallaan olevat perheet

Suomessa pidetään toisinaan yllä mielikuvaa, että vielä elossa oleva inkeriläistaustainen väestö muutti paluumuuttajina lähes kokonaisuudessaan 1990-luvulla Suomeen. Hankkeen parissa kävi kuitenkin ilmi, että haastateltavien suvut asuvat useiden historiallisten (pakko)muuttojen seurauksena hajallaan pääosin Suomessa, Venäjällä, Ruotsissa ja Virossa. Inkeriläistaustainen voi olla luterilainen suomenkielinen, mutta myös esimerkiksi uskonnoton venäjän-, ruotsin-, tai vironkielinen – mahdollisesti kaksikielinen, joka ei välttämättä identifioidu vahvasti mihinkään kansallisvaltioon. Iäkkäiden haastateltavien jälkeläiset ja heidän lapsensa, jotka ovat avioituneet eri maissa eri etnisistä taustoista tulevien kanssa, voivat olla kussakin valtiossa enemmän tai vähemmän suomalaistuneet, venäläistyneet, ruotsalaistuneet, virolaistuneet – ja siltikin – inkeriläinen tausta saattaa olla merkityksellinen osa yksilön tai sukuyhteisön identiteettiä.

Inkerinsuomalaisuus voi myös merkitä eri suvuissa eri asioita. Kokemukset inkerinsuomalaisuudesta saattavat olla varsin yksilökohtaisia. Esimerkiksi se, onko isä tai isoisä sotien aikaan palvellut Venäjän armeijassa, Inkerin rykmentissä, puna-armeijassa, Suomen puolella tai Saksan joukoissa, voi hyvinkin vaikuttaa jälkipolvien elämään ja kokemuksiin tiettyyn ryhmään tai yhteiskuntaan kuulumisen osalta.

Nähdäkseni inkerinsuomalaisilla ei ole viimevuosisadalle katsottaessa mitään yhtä yhteistä historiaa, vaan eri suvuilla ja eri sukupolvilla on rakentunut erilaisia historioita eri maissa, minkä vuoksi yksilöille on muodostunut myös hyvin toisistaan poikkeavia identiteettejä jopa saman perheen sisällä. Perheiden ja sukujen sisällä saatetaan pitää hyväksyttynä tai vähemmän hyväksyttynä erilaisia identiteettejä – varsinkin, jos niihin liittyy vastakkaisia yhteiskunnallisia tai poliittisia näkemyksiä. Ei vain valtiolliset tai kielelliset rajat – vaan myös yhteiskunnalliset tai poliittiset näkemykset – joiden taustalla ovat myös eri tavoin koetut historialinjat ja -tulkinnat historianäkemykset, saattavat erottaa sukujen ja perheiden jäseniä toisistaan.

Suomesta, Venäjältä, Ruotsista, Virosta – ja myös muista maista löytyy ihmisiä, joille inkerinsuomalaisuus on tärkeää. Enemmistö heistä on jo eläköitynyttä sukupolvea, mutta joukoissa on myös nuorempia, joille esivanhempien eletty elämä on muovannut käsitystä itsestä ja omasta taustasta. Inkerinsuomalaisten kansallinen historia on poliittisista syistä lähes koko 1900–luvun ajan muotoutunut osittain salassa, eikä varsinaista Inkerinmaata kansallisena valtiona ole koskaan ollut olemassa. Osa inkerinsuomalaisten jälkeläisistä ei vieläkään tiedä sukunsa historiaa. Toisaalta pitkällinen vaikeneminen lienee yksi syy, miksi toiset ovat vasta nyt saaneet kiinnostua vanhempiensa, isovanhempiensa ja isoisovanhempiensa eletystä elämästä.

Olemme juuri käynnistäneet Johanna Leinosen johdolla Siirtolaisuusinstituutissa Suomen Akatemian hankkeen Perheen erossaolon ylisukupolvinen muistaminen (Postmemory of Family Separation: An Integenerational Perspective). Hankkeessa tutkimme poikkitieteellisesti ylisukupolvisia muistoja ja perheen erossaolon vaikutuksia toisessa ja kolmannessa sukupolvessa inkeriläistaustaisilla, joiden perhehistoria pitää sisällään pakkomuuttoja, vainoja ja karkoituksia/evakkoja. Tulemme keräämään aineistoa useissa eri maissa. Hankkeen kautta saamme lisää tietoa siitä, millaista inkeriläistaustaisten perheiden ja sukujen muistelu on eri sukupolvissa. Lisäksi selvitämme, millaisia vaikutuksia perheen historialla ja muistoilla on ihmisille, jotka eivät itse ole kokeneet esimerkiksi toisen maailmansodan tapahtumia.

 

Kirjallisuutta:

Flink, Toivo (2010): Kotiin karkotettavaksi. Inkeriläisen siirtoväen palautukset Suomesta Neuvostoliittoon vuosina 1944–1955. SKS. Kansallisarkisto. Helsinki.

Halbwachs, Maurice (1992): On collective memory. University of Chicago Press. Chicago.

Kalinitchev, Andrei (2016): Suomalaiset venäläisessä sulatusuunissa. Rajaseudun inkerinsuomalainen yhteisö murroksessa 1850–1900. Turun yliopisto. Turku.

Lahti-Argutina, Eila (2001): Olimme joukko vieras vaan. Venäjänsuomalaiset vainouhrit Neuvostoliitossa 1930-luvun alusta 1950-luvun alkuun. Siirtolaisuusinstituutti. Turku.

Nevalainen, Pekka (1996): Rautaa Inkerin rajoilla. Inkerin kansalliset kamppailut ja Suomi 1918–1920. SHS. Helsinki.

Sihvo, Hannes (1991): ”Inkeriläisten identiteetti muutosten paineissa”. Teoksessa Pekka Nevalainen & Hannes Sihvo (toim.): Inkeri. Historia, kansa, kulttuuri. SKS. Helsinki.s. 343–355.

Reuter, Anni (2019): ”Neuvostovaltaa vastaan – Inkerinsuomalaisten hiljaista vastarintaa 1930–luvulla”. Teoksessa Outi Autti & Veli-Pekka Lehtola (toim.): Hiljainen vastarinta. Tampere University Press. Tampere. s. 131–162.

Consequences of Refugees’ Prolonged Family Separation

Javier Allegue Barros/Unsplash
Lukuaika: 4 min.

Authors: Johanna Hiitola, Elina Jokinen, Edris Bayan Shenwarai, Ahmed Zaidan, Ellen Nieminen

Flight from one’s home, long journeys and the possible deportations or return migration require constant adaptation into new environments. Though change is part of everyone’s life, for a refugee it is particularly intense and in many cases contains traumatic experiences. In this text we focus on situations where the change occurs away from one’s family and as a result, family members can grow apart.

This text is based on 40 interviews where we heard the experiences of refugees in Finland concerning family separation. Refugees’ separation from their family has been researched particularly from the point of view of its psychological consequences. It has been discovered that separation causes various symptoms from anxiety to insomnia and problems in concentration and learning. Family separation also makes integration more challenging. It may also retraumatize refugees. Research conducted by Rousseau and his colleagues (2004) concludes that refugee families with drastically differing experiences from the period of separation benefit from finding a shared narrative about their separation.

However, majority of the refugees we interviewed did not wish to share their experiences about family separation or they lacked the space and opportunity to do so. Especially unaccompanied refugee minors reported that counselors and other members of staff they encountered did not inquire about their family relations. Conversations with group home counselors revealed that the reason for the evasion of this topic is the fear that the young person would be traumatized when family is discussed. This contradicts research findings, which show that reminiscing about family is beneficial.

Years of separation

Many of the interviewed refugees said that even though family was rarely discussed with others while in Finland, they phoned their family daily. However, there were disparities in the frequency of contact as some were in touch with their family only a couple of times per month. For some, staying in touch with their family was altogether impossible as the family lived at a refugee camp or otherwise outside of reach. Particularly those who were less frequently in touch with their family reported reactions of shock and dismay when family members learned about their new life. One young man had told his mother about his occasional use of alcohol, causing his religious mother to get angry and accuse him of lying. She could not believe her son was drinking. Having different experiences in life might make staying in touch even more challenging.

Long-lost family members could also seem estranged. In one family, the mother had been discovered after being missing for years, and she no longer remembered her children as a result of serious trauma. The family that had fled to Finland found it nearly impossible to understand her changed personality and missing memories. Family reunification proved also impossible since at that point the children were no longer minors.

Family reunited

A few of the people we interviewed had succeeded to reunite with their families.  Seeing their family again was a huge relief as they no longer needed to fear over their family’s safety. However, it was also a start of a reconstruction of family ties. A spouse moving to Finland might have become increasingly religious during the separation, while the refugee living in Finland had become more secular in their beliefs. Some of the interviewed had also converted from Islam to Christianity, which was not an easy change to digest for the family who arrived to Finland. In some cases, those who came to Finland later were also highly dependent on their spouse or children for language assistant.

However, every family’s situation was unique. One father described how her wife, who moved to Finland later, had quickly surpassed his language skills and befriended their Finnish neighbors. The father felt his integration process was hindered by the traumatizing refugee journey by sea and the following concern over his family’s well being, while his wife was able to start her new life right away after moving to Finland.

One young person we interviewed had managed to reunite his family after living for several years in Finland with his little sister. He described the difficulties of his parents and his sister to find a common ground. The sister had grown into a teenager during her stay in Finland, and she had been forced to become independent at a very early age. Therefore she found it impossible to accept the new situation where her parents aimed to restrict her behavior and social interactions. The older brother, who had already moved out of home to pursue his studies, found the constant peace negotiations between his parents and sister exhausting. He explained that now his previous anxiety concerning his family’s safety had changed into constant conflict between the family members.

To sum up, though the conditions of daily life can become improved for refugees living in Finland, a long family reunification process both weakens the chances for integration and creates friction between the family members as they try to find a path for peaceful coexistence in their new home.

Bibliography

Rousseau, C., Rufagari, M. C., Bagilishya, D., & Measham, T. (2004) Remaking family life: Strategies for re-establishing continuity among Congolese refugees during the family reunification process. Social Science & Medicine 59(5), 1095-1108.

This blog entry is the third part of a three-part multilingual series showcasing the results of the research project “Family Separation, Immigration Status and Everyday Safety”. The project investigates the impact of immigration policy restrictions in terms of experiencing and organizing everyday safety among vulnerable immigrants and their transnational families. The first part of the series can be found here and the second one here. 

This article has been translated into Arabic, Dari, and Finnish.

Pitkittynyt erossaolo ja muutos pakolaisten perhesuhteissa

Javier Allegue Barros/Unsplash
Lukuaika: 3 min.

Kirjoittajat: Johanna Hiitola, Elina Jokinen, Edris Bayan Shenwarai, Ahmed Zaidan, Ellen Nieminen

Kotimaasta pakeneminen, pitkät pakomatkat ja mahdolliset paluumuutot vaativat pakolaisilta jatkuvaa sopeutumista uusiin ympäristöihin. Vaikka muutos on osa kaikkien ihmisten elämää, pakolaisten elämässä muutos on erityisen intensiivistä ja usein muuttuviin olosuhteisiin liittyy myös traumaattisia kokemuksia. Keskitymme tässä kirjoituksessa tilanteisiin, joissa muutokset tapahtuvat perheestä erossa, jolloin eri perheenjäsenet voivat muuttua hyvinkin eri suuntiin.

Kirjoituksemme perustuu 40 haastatteluun, joissa kuultiin Suomesta oleskeluluvan saaneiden pakolaisten kokemuksia perheestä erossaolosta. Pakolaisten erossaoloa perheestä on tutkittu erityisesti psyykkisten seurausten näkökulmasta. On saatu selville, että erossaolo aiheuttaa monenlaisia oireita, kuten ahdistusta, unettomuutta ja keskittymisen ongelmia sekä vaikeuttaa pakolaisten kotoutumista. Erossaolo saattaa myös traumatisoida pakolaisia uudelleen. Rousseaun ja kollegoiden (2004) tutkimus toteaa, että pakolaisperheet, joiden jäsenillä on hyvin erilaisia kokemuksia erossaoloajalta, hyötyvät siitä, että perhe löytää yhdessä yhteisen kertomuksen erossaolosta.

Suuri osa haastattelemistamme pakolaisista ei kuitenkaan joko halunnut jakaa kokemuksiaan perheestä erossaolosta tai heillä ei ollut siihen tilaa tai mahdollisuutta. Erityisesti yksintulleet nuoret kertoivat, etteivät ohjaajat tai muut heitä kohtaavat työntekijät kyselleet heidän perhesuhteistaan. Keskusteluissa ryhmäkotien ohjaajien kanssa kävi ilmi, että syynä aiheen välttelyyn voi olla se, että nuoren pelätään traumatisoituvan perheestään puhuessaan, vaikka tutkimustiedon mukaan muistelusta olisi hyötyä.

Vuosia erossa

Vaikka perheestä ei juuri Suomessa puhuttu, moni haastatelluista kertoi soittavansa perheelleen päivittäin. Yhteydenpidossa oli kuitenkin eroja ja osa haastateltavista piti perheeseensä yhteyttä vain kerran pari kuukaudessa. Osalle yhteydenpito oli myös mahdotonta perheen asuessa pakolaisleirillä tai muutoin yhteyksien ulkopuolella. Erityisesti ne haastateltavat, joiden yhteydenpito perheensä kanssa oli väljempää, kertoivat perheenjäsentensä järkyttyneen, kun he kertoivat heille elämästään. Eräs nuori mies oli kertonut äidilleen käyttävänsä joskus alkoholia, jolloin uskonnollinen äiti oli suuttunut hänelle ja syyttänyt häntä valehtelusta. Eri suuntiin kasvaminen saattoi siis vaikeuttaa yhteydenpitoa entisestään.

Kauan kadoksissa olleet perheenjäsenet saattoivat myös tuntua hyvin vierailta. Erään haastateltavan äiti löytyi oltuaan vuosia kadoksissa eikä hän enää muistanut lapsiaan vakavan traumatisoitumisen seurauksena. Suomeen turvaan päässeen perheen oli lähes mahdotonta ymmärtää äidin muuttunutta persoonallisuutta ja puuttuvia muistoja. Myös perheenyhdistäminen oli mahdotonta, sillä lapset olivat ehtineet kasvaa aikuisiksi.

Perhe yhdistyy

Vaikka haastateltujen joukossa oli vähemmän heitä, jotka olivat saaneet perheensä Suomeen, muutamien perheenyhdistäminen oli kuitenkin onnistunut. Jälleennäkeminen perheen kanssa oli haastateltaville valtava helpotus, kun huoli perheen turvallisuudesta väistyi. Samalla kuitenkin alkoi perhesuhteiden uudelleen rakentaminen. Suomeen muuttanut puoliso oli saattanut muuttaa käsityksiään entistä uskonnollisempaan suuntaan, kun taas Suomessa elänyt pakolainen olikin muuttanut käsityksiään uskonnosta. Muutama haastateltava oli myös vaihtanut uskontoaan muslimista kristityksi, eikä Suomeen muuttavan perheen ollut helppoa ymmärtää ja hyväksyä muutosta. Vuosien jälkeen Suomeen saapuneet perheenjäsenet saattoivat myös olla hyvin riippuvaisia Suomessa pidempään asuneesta kielitaitoisesta puolisostaan tai lapsestaan.

Kaikkien perheiden tilanne oli kuitenkin yksilöllinen. Eräs isä kertoi, kuinka hänen Suomeen muuttanut vaimonsa oli ohittanut hänet hetkessä kielitaidossa ja ystävystynyt nopeasti suomalaisten naapureiden kanssa. Tämän isän mielestä hänen kotoutumistaan hidasti traumatisoiva pakomatka merellä sekä sitä seurannut jatkuva huoli perheestä, kun taas hänen vaimonsa saattoi aloittaa kotoutumisensa heti Suomeen saavuttuaan.

Yksi haastattelemamme nuori oli onnistunut perheenyhdistämisessä. Hän oli jo useita vuosia aiemmin tullut Suomeen yhdessä pikkusiskonsa kanssa. Poika kertoi, että hänen vanhempansa ja sisarensa eivät enää kyenneet ymmärtämään toisiaan. Sisar oli kasvanut teiniksi Suomessa ja joutunut pitämään huolen itsestään ja omista asioistaan aivan liian nuorena. Näin ollen sisaren oli mahdotonta ymmärtää uutta tilannetta, jossa vanhemmat pyrkivät rajoittamaan hänen käyttäytymistään ja sosiaalista elämäänsä. Jo kotoa opiskelemaan muuttanut isoveli koki myös raskaana jatkuvan rauhanneuvottelun sisaren ja vanhempien välillä. Hän kertoi haastattelussa, että aiempi huoli perheen turvallisuudesta oli uuden tilanteen myötä muuttunut jatkuvaksi konfliktiksi.

Vaikka Suomeen tulleen pakolaisen arjen olosuhteet voivat muuttua paremmiksi, heikentävät pitkittyneet perheenyhdistämisprosessit sekä mahdollisuutta kotoutua että perheenjäsenten edellytyksiä ymmärtää toisiaan ja sopeutua elämään jälleen yhdessä.

Lähteet

Rousseau, C., Rufagari, M. C., Bagilishya, D., & Measham, T. (2004) Remaking family life: Strategies for re-establishing continuity among Congolese refugees during the family reunification process. Social Science & Medicine 59(5), 1095-1108.

Tämä artikkeli on käännetty arabiaksi, dariksi ja englanniksi.

Kirjoitus on kolmas osa kolmeosaista monikielistä sarjaa, jossa esitellään Perheen erossaolo, maahanmuuttostatus ja arjen turvallisuus –tutkimushankkeen tuloksia. Hanke tutkii tiukentuneen maahanmuuttopolitiikan vaikutuksia arjen turvallisuuden kokemuksiin ja organisoimiseen haavoittuvien maahanmuuttajien ja heidän transnationaalisten perheidensä keskuudessa. Sarjan ensimmäisen osa löytyy täältä ja toinen osa täältä.

Halvaantunut elämä

Jude Beck/Unsplash
Lukuaika: 2 min.

Kirjoittajat: Elina Jokinen, Edris Bayan Shenwarai, Ahmed Zaidan, Ellen Nieminen ja Johanna Hiitola

“Kun puhelin soi, alkaa sydämeni hakata pum, pum, pum. Ei kai mitään ole tapahtunut”, kertoo perheestään erossa elävä nuori pakolainen.

Perusturvallisuus nähdään usein olotilana, jossa elämän ulkoiset puitteet ovat kunnossa – ihminen ei koe fyysistä tai henkistä uhkaa itseään kohtaan, toimeentulo ja asuminen on turvattu ja mahdollisuudet edetä elämässä ovat saatavilla. Nämä ehdot täyttyvät näennäisesti Suomeen tulleiden pakolaisten kohdalla ja silti monen heistä elämä on täynnä turvattomuutta, joka vaikuttaa heidän elämäänsä niin fyysisesti kuin henkisestikin.

Turvattomuuden ja siitä kumpuavien monenlaisten oireiden teemat nousivat vahvasti esille 40 haastattelun sarjassa, jossa kuultiin Suomeen tulleiden pakolaisten kokemuksia perheestä erossaolosta. Päällimmäinen tunne, joka tarinoista nousee, ei niinkään ole yksinkertainen ikävä, vaan monella pakolaisella on niin suuri hätä perheensä puolesta, että normaalista elämästä ei tahdo tulla mitään.

Yksi yleisimmistä oireista on unettomuus. Yö on aikaa, jolloin elämäänsä ei saa helposti täytettyä aktiviteeteilla tai ystävien tapaamisella. Yöllä ajatukset laukkaavat ja muistot alkavat elää. Jos uni sattuukin tulemaan, se usein katkeaa painajaisiin, joissa perheelle tai itselle tapahtuu kamalia asioita. Eräs perheestään pakomatkalla eroon ajautunut ja Suomeen saapunut isä kertoi, kuinka hän ei kyennyt laisinkaan nukkumaan yksin. Hänen ystävänsä tuli lähes joka yö omasta asunnostaan hänen luokseen nukkuakseen hänen vieressään. Tämä isä oli onnekas ja sai lopulta perheensä Suomeen, mutta vaikka perhe on ollut Suomessa jo neljä vuotta, isä ei edelleenkään pysty nukkumaan yksin. Traumat juurtuvat syvälle.

Jatkuva hädän tunne saattaa myös muuttua uudeksi normaaliksi. Monen haastateltavan kohdalla nousi esiin, kuinka elämästä on tullut lähinnä selviytymistaistelua. Koetaan pakkoa opiskella, harrastaa, käydä ulkona ja olla yhteiskunnallisesti aktiivisia. Tuska jää pohjavireeksi, joka purkautuu yöllä tai yksinkertaisesti raahautuu kivirekenä perässä. Kun ei ole vaihtoehtoja, äärirajoilla elämisestä tulee itsestäänselvyys. ”Pakko mennä eteenpäin”, sanoo yksi haastateltava. Toinen vaihtoehto on luovuttaa – sitäkin tämä nuori mies oli harkinnut, onneksi hän sai itsetuhoisuuteensa apua.

Perheen ja kotimaan ajatteleminen koetaan vaikeaksi, koska usein keinot auttaa perhettä ovat niin rajalliset. On ahdistavaa kuulla kotimaasta uutisia, joissa pommit räjähtelevät, kun ei ole pitkään aikaan tiennyt missä päin maata oma perhe on; siellä missä räjähtelee vai siellä missä ainakin toistaiseksi on turvallista. Jotkut haastateltavista eivät tiedä perheensä olinpaikkaa tai edes sitä ovatko perheenjäsenet elossa. Toisaalta jatkuva yhteydenpito ja perheen oloista tietäminen myös tuovat perheen hädän konkreettisesti lähelle.

Eräs nuori äiti kuvailee perheestä erossa oloa tunteena, että hän olisi puoliksi halvaantunut. Toinen puolikas hänestä on Turkissa äidin ja siskon luona, kun toinen yrittää epätoivoisesti riippua elämässä kiinni Suomessa, jossa omien lasten toivoisi kasvavan turvassa ja onnellisina. Syyllisyys omasta huonosta olosta lasten edessä tulee vanhemmalle vielä erilliseksi taakaksi, jonka kantaminen tuntuu joskus mahdottomalta tehtävältä.

Jotkut pakolaiset kertovat saaneensa apua mielenterveyspalveluista tai muilta tahoilta. Suurin osa kuitenkin kantaa taakkojaan yksin, monesti omasta halustaan, koska kokemuksien jakaminen on liian tuskallista. Ja vaikka keskusteluapua saisikin, eikö sekin ole lähinnä oireen hoitamista?  Niin yksilöiden hyvinvoinnin kuin Suomeen kotoutumisenkin näkökulmista olisi keskeistä helpottaa perheenyhdistämisprosessia, jota on systemaattisesti kiristetty aina vuodesta 2010 alkaen.

Tämä kirjoitus on käännetty arabiaksi, dariksi ja englanniksi.

Kirjoitus on toinen osa kolmeosaista monikielistä sarjaa, jossa esitellään Perheen erossaolo, maahanmuuttostatus ja arjen turvallisuus –tutkimushankkeen tuloksia. Hanke tutkii tiukentuneen maahanmuuttopolitiikan vaikutuksia arjen turvallisuuden kokemuksiin ja organisoimiseen haavoittuvien maahanmuuttajien ja heidän transnationaalisten perheidensä keskuudessa. Sarjan ensimmäinen osa löytyy täältä ja kolmas osa täältä. 

Paralyzed life

Jude Beck/Unsplash
Lukuaika: 3 min.

Authors: Elina Jokinen, Edris Bayan Shenwarai, Ahmed Zaidan, Ellen Nieminen ja Johanna Hiitola

”When the phone rings, my heart starts to beat bum, bum, bum. I hope nothing has happened”, a young refugee separated from his family tells us.

Sense of security is often understood as having no physical or mental threat and being able to have a secure income and housing, as well as access to personal development. These conditions may seem to be fulfilled for refugees living in Finland. However, many of the people who are able to secure their residency based on international protection may live lives filled with insecurity, which influences them both physically and mentally.

Sense of insecurity and many related symptoms came up when we interviewed 40 refugees about their experiences being separated from their families. The main emotion is not simply yearning to reunite, as many refugees also worry about their loved ones’ safety so much that they cannot have regular everyday lives.

One of the most common symptoms of family separation is insomnia. The night is the time when you cannot fill your thoughts with other activities or social encounters. Thoughts start racing and memories become alive. If one could fall asleep, nightmares in which something awful happens to one’s family often disrupt peaceful rest. One father, who had been forcefully separated from his family on his journey, said that he has not been able to sleep by himself since. A friend came to sleep with him every night. This father was among the few lucky ones and he finally got his family to join him in Finland. However, he still cannot sleep alone although his family has been with him already for four years. Traumatic memories are deeply rooted.

Constant worry can also transform into a new normal. Many people we interviewed told us that their lives were simply a struggle to survive. One has to study, have a hobby, go outside and be active. The pain is an undertone, which manifests itself at night or is dragged along as a heavy burden. When there are no options, living on the verge of collapse becomes a given. ”I have to move forward”, one interviewee said. Another option is to give up – this young man had considered that as well. Luckily he had gotten help with his suicidal thoughts.

Thinking about one’s family and home country is difficult, because the means of helping one’s family are limited. News about explosions provoke anxieties when the family’s whereabouts are unknown. Are they in the area where the bombs are exploding, or somewhere safe? Some of the interviewees didn’t know where their family was or even if they are alive. However, those who heard about their family members often were also influenced by the constant news of hardships.

One young mother described being away from her family as being partly paralyzed. One half of her was in Turkey with her mother and sister, and the other half was desperately trying to hold on to the life in Finland, where she hoped her children would grow up happily. Guilt over children being influenced by their mother’s distress was an extra burden that felt too hard to bear.

Some refugees told us that they had gotten help from the mental health services or other places. However, most of them are carrying their burdens alone. Not telling anyone often feels like the best option, since sharing the experiences is too painful. And – many say – even if you are offered counselling, doesn’t that merely treat the symptom? From the point of view of individual’s well-being and refugees’ integration, it is essential to make the process of family reunification easier. The process in Finland has been made more difficult systematically since 2010.

This article has been translated into Arabic, Dari and Finnish.

This blog entry is the first part of a three-part multilingual series showcasing the results of the research project “Family Separation, Immigration Status and Everyday Safety”. The project investigates the impact of immigration policy restrictions in terms of experiencing and organizing everyday safety among vulnerable immigrants and their transnational families. The first part of this series can be read here.

زندگی فلج شده

Jude Beck/Unsplash
Lukuaika: 4 min.

مهاجرین که از فامیل های ایشان جدا شدند دیده میشود که زندگی امینی دارند، مگر افکار آن پر از تشویش های در باره اعضای فامیل ایشان میباشد. جدای از خانواده باعث ایجاد علایم روانی شده و وفق یابی در کشور نو را دشوار میسازد.

نویسنده ها: ایلینا یوکنین، احمد زیدان، ایلین نیمینین، یوهانا هییتولا و ادریس بیان شینواری.

«وقتی تلفون به صدا میاید قلب مه به تپش شدید شروع میکند، بم بم بم. مه آرزو میکنم که خدا کند که هیچ چیزی اتفاق نیفتاده باشد.» به گفته یک مهاجر جوان که از فامیلش جدا شده.

امنیت اولیه اغلبآ به معنای عدم تهدید جسمی یا روانی و داشتن یک درآمد امن ، مسکن و همچنین دسترسی به پیشرفت های شخصی فهمیده می شود. به نظر میرسد این شرایط برای پناهندگان ساکن فنلاند تحقق یافته است. اما، بسیاری از افراد، که می توانند اقامت خود را براساس محافظت های بین المللی تأمین میکنند، ممکن است زندگی پراز ناامني داشته که از نظر جسمی و روحی بر آنها تأثیر می گذارد.

ناامنی وبسیاری از علائم مربوط به آن ناشی از مصاحبه ها با 40 پناهنده است که در مورد تجربات جدای از خانواده ایشان میباشند. احساس اصلی ارزو ویا تمایل به اتحاد مجدد نبوده، بلکه بسیاری از پناهندگان تا به اندازه نگران امنیت عزیزان خویش هستند تا که خود ایشان نمیتوانند زندگی عادی روزمره داشته باشند..

یکی از مرسوم ترین علائم جدایی خانواده، بی خوابی است. شب وقتی است که شما نمیتوانید افکار خود را با سایر فعالیت ها یا برخوردهای اجتماعی پر کنید. فکر شروع به مسابقه می کند و خاطرات زنده تر می شوند. اگر کسی بتواند بخوابد، کابوس ها، اغلب استراحت مسالمت آمیز را مختل می کنند. یک پدر، که در سفر به زور از خانواده خود جدا شده بود، گفت: که از آن زمان تاکنون نتوانسته است بخوابد. یکی از دوستانش هر شب به آپارتمان وی می رفت تا با هم باشند. این پدر جُز ویکی از محدود افراد خوش شانس بود که در آخر با خانواده خویش در فنلند پیوست. با این حال، او هنوز هم نمی تواند به تنهایی بخوابد گرچه خانواده وی در حال حاضر چهار سال با او یکجا زندگی میکند. خاطرات آسیب زا عمیقا ریشه دار هستند.

نگرانی مداوم همچنین می تواند به حالت عادئ جدیدی تبدیل شود. بسیاری از افرادی که با آنها مصاحبه کردیم به ما گفتند که زندگی آنها صرفاً یک مبارزه برای زنده ماندن است. فرد باید درس بخواند، سرگرمی داشته باشد، به بیرون برود وفعال باشد. درد بی صدا است که هنگام شب خود را نشان می دهد یا به عنوان یک بار سنگین کشانده می شود. وقتی گزینه ای وجود ندارد،  تبدیل به افراط میشود. “من باید به جلو حرکت کنم”، یک مصاحبه شونده گفت. گزینه دیگر کنار گذاشتن است – این مرد جوان نیز این موضوع را در نظر گرفته بود و خوشبختانه، وی با افکار خودکشی کمک دریافت نموده.

فکر کردن درباره خانواده ووطن یک شخص دشوار است، زیرا وسایل کمک به خانواده یک فرد محدود میباشد. اخبار مربوط به انفجارها هنگامی که وضیعت خانوادگی  یک خانواده ناشناخته باشد، موجب تشویش می شوند. آیا آنها در مناطقی هستند که بمب ها منفجر می شوند یا جایی امن هستند؟ برخی از مصاحبه شوندگان نمی فهمند خانواده آنها کجا اند و یا حتی اگرآنها زنده هم هستند یا خیر. با این حال، کسانی که درباره اعضای خانواده خود شنیده هم اند، اغلب تحت تأثیر اخبار سخت مداوم قرار میگرند.

یک مادر جوان، دور بودن از خانواده اش را نیمه فلج بودن توصیف کرد. نیمٔ وی با همراه مادر و خواهرش در ترکیه به سر می بردند، در حالی که نیمهٔ دیگر ناامیدانه سعی در ادامه زندگی در فنلند داشت، جایی که امیدواراست  فرزندانش با خوشحالی بزرگ شوند. این مادر احساس گناه میکند که وضیعت نا سالم داشته و تأثیر گذار بالای أطفال وی است،که در ذاتش یک فشار اضافی است که تحمل آن بسیار سخت است.

برخی از پناهندگان می گویند که آنها از خدمات بهداشتی روانی یا سایر مناطق کمک گرفته اند. با این حال، بسیاری از آنها بار خود را به تنهایی تحمل می کنند. گفتن به کسی اغلب بهترین گزینه نیست، زیرا به اشتراک گذاشتن تجربات بسیار دردناک است. و – بسیاری می گویند – حتی اگر به شما مشاوره ارائه شود، این مشاوره ها درمان خاص نمی کند. برای رفاه افراد و سازگاری پناهندگان، ساده تر کردن روند الحاق خانواده ضروری است. این روند در فنلاند از سال 2010 به صورت سیستماتیک دشوار تر شده است.

شرح سریال

این نوشتار وبلاگ اولین قسمت از مجموعه چند زبانهٔ سه بخش است که نتایج پروژه تحقیقاتی “جدایی خانواده ، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره” را نشان می دهد. این پروژه تأثیر محدودیت های پالیسی مهاجرت را از نظر تجربه و سازماندهی ایمنی روزمره در بین مهاجران آسیب پذیر و خانواده های فرامنطقهٔ آنها را تحقیق و برسی می کند.

محقق ارشد خانم یوهانا هیتولا، در پروژه جدایی خانوادگی وضیعت مهاجرت و ایمنی و راهکاری های تجارب مهاجرین آسیب پذیر در (انستیتیوت مهاجرت فنلاند) مشغول به کار است. (۲۰۱۸- ۲۰۲۱ آکادمی فنلند).

ایلینا یوکینن، دانش آموز فاکولته جغرافیا در دانشگاه تورکو است و در حال حاضر در پایان نامه کارشناسی خود به عنوان دربخشی از پروژه  “جدایی خانوادگی، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره: استراتژی ها و تجارب مهاجران آسیب پذیر (آکادمی فنلاند 2018-2021) کار می کند.

ادریس بیان شینواری، در حال حاضر مطالعات خود را در رشته خدمات اجتماعی در دانشگاه علوم کاربردی دیاکونیا تکمیل مینماید. او به عنوان معاون تحقیق در پروژه (جدای از خانواده، وضیعت مهاجرت و ایمنی روزمره: ستراتیژی ها وتجربه مهاجران آسیب پذیر.) ایفای وظیفه هم میکند.

او به عنوان دستیار تحقیق در موسسه مهاجرت فنلاند مشغول به کار است. ایلن نیمینین، فارغ التحصیل از دانشگاه تورکو و

احمد زیدان، شاعر و ژورنالیست از موسل، عراق بوده و او هم در پروژه (جدایی خانواده ، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره: استراتیژی ها و تجربه مهاجرین آسیب پذیر.) بحیث معاون محقق ایفای وظیفه مینماید.

اینجا میتوانید پوست وبلاگ را به زبان های فنلندی، انگلیسی و عربی دریافت نماید.

 Finnish, English and Arabic.

حياة مشلولة

Jude Beck/Unsplash
Lukuaika: 3 min.

قد يبدو على اللآجئين المنفصلين عن عائلاتهم مظاهرُ التنعم بحياةٍ آمنة، لكنما القلق على افراد أسرهم يستهلك تفكيرهم. يخلف الإنفصال الأسري هذا عدة اعراض نفسية جسدية ويجعل من الصعب الإندماج في بلدٍ جديدٍ

المؤلفون: إلينا يوكينن، إدريس بايان شينواري، احمد زيدان، إلين نيمينن ويوهنا هييتولا

” لمّا يرنُ الهاتف، يبدأ قلبي بالخفقان على إيقاع الخوف. كلي املٌ أن لا يكون ثمةَ شيءٌ قد حدث”،

يقولُ لآجىءٌ شاب منفصلٌ عن أسرتِهِ

الأمن الاساسي غالباً مايتم تفسيره على أنه الخلو من التهديد الجسدي والعقلي او القدرة على تأمين مصدرٍ للدخل والسكن، إضافةً الى الوصول للتنمية على المستوى الشخصي. قد تبدو هذه الشروط موافية للآجئين القاطنين في فنلندا. مع ذلك، قد يعيش العديد من الناس القادرين على تأمين إقامتهم على أساس الحماية العالمية ظروفاً مفعمةً بحياةٍ غير مؤمنة، تلك التي تؤثر عليهم جسدياً وذهنياً معاً

الشعور بفقدان الأمان و بعض الأعراض ذات العلاقة، مشاعرٌ كانت قد طفتْ على السطح عندما اجرينا ٤٠ مقابلة مع لآجئين حول تجاربهم كمنفصلين عن أسرهم. إن جل عاطفتهم لا تتركز ببساطة في توقهم الى إعادة الشمل فحسب، فالعديد من اللآجئين يشوبهم القلقُ بإضطراد ازاءَ سلامةِ أحبائهم العاجزين على التنعمِ بحياةٍ يومية طبيعية

يمثلُ الأرق احدُ اكثر الأعراضِ انتشاراً لما يتم التطرق الى موضوع الإنفصال الأسري. الليل هو الوقت حيث لا يمكن للمرءِ شحن افكارهِ بالنشاطات او اللقاءات الإجتماعية. حينها تبدأ الافكار بالتسابقِ صوب الوراء، وتُنفخُ الحياةُ في رفاةِ الذكريات. اما إن تمكن احدهم على الأرق في غفوةٍ ما، فحينها لن تتركه الكوابيس بحاله لكي ينعمَ بنومٍ هنيء، كوابيس مغزاها مكروهٌ اصاب أسرته. أحد الابآء ممن تم إجبارهم على التخلي عن عائلته بالقوة اثناء الرحلة، قال أنه ومن يومها لم يقدر على النوم لوحده. فثمةَ صديقٌ جاء ليشاركه النوم في مسكنه كلَ ليلةْ. كان هذا الأب من بين قلةٍ حالفها الحظ فتمكن من جلب عائلته لتلتحق به في فنلندا. مع ذلك، لايزال عاجزاً على الخلود الى النوم بمفردهِ على الرغم من أن عائلته تشاركه العيش هنا منذ اربع سنوات. ذكرياتٌ موحشة تضرب اطنابها بإعماق الذاكرة

يمكن ايضاً تطبيع القلق الدائم على نحوٍ جديد. معظم الذين إلتقينا بهم حدثونا أنَّ حياتهم كانت ببساطة صراعاً لاجل البقاء. على الشخص أن يدرس، أنْ يكون له هوايةٌ ما، أنْ يخرج ويغدو مفعماً بالنشاط. لكن حينما تستنزف جميع الخيارات، يصبح العيش على شفى الإنهيار امراً مُسلماً به. “عليَّ أنْ امضي قدماً”، قالها أحد الذين تمت مقابلتهم. إنَّ الخيار الآخر هو الاستسلام-هذا الآجىء الشاب كان قد اخذ هذا الخيار بنظر الإعتبار ايضاً. لحسن الحظ أنه تلقى المساعدة حول افكاره المتعلقة بالإنتحار

إنه لمن الصعب التفكير باسرةِ الشخص وببلده الأم ايضاً، بسبب محدودية الوسائل المتوفرة لمساعدة عائلته. إنَّ تواردِ أخبار الإنفجارات تسهم في تأجيج القلق حينما يتعذّر التعرف على مكان وجود الأسرة. هل أنهم في البقعة التي حدث فيها الإنفجار، او أنهم بمكانٍ آخرَ ذات مأمن؟ لم يتسنَ لبعض الاشخاص ممن قمنا بمقابلتهم التعرفَ على اماكن تواجد أسرهم او حتى التأكد من أن أسرهم لاتزال على قيد الحياة. مع ذلك، هؤلاء الذين سمعوا عن أفراد أسرهم غالباً ماتأثروا ايضاً بتوالي تلك الأخبار التي تحمل في طياتها المعاناة

وصفت أمٌ شابةٌ حالها في منأى عن أسرتها كما لو انها مصابةٌ بشللٍ نصفي. نصفها لمّا يغادر تركيا برفقةِ أمها وأختها، بينما يحاول النصف الآخر عبثاً التشبث بالحياة في فنلندا، حيث تأمل أنْ ينشأ اطفالها سعداء. إن الشعور بالذنب على الأبناء، ذاك المتأثر بمحنةِ الأم هو عبءٌ إضافي يبدو من الصعب أن ينوء المرءُ بحمله

بعض اللآجئين كانوا قد تلقّوا يد العون من مراكز خدمات الصحة العقلية او من اماكنَ اخرى. مع كل ذلك، يقاسي معظهم مشقةَ حمل العبء لوحدهم دونَ غيرهم. فغالباً مابدا لهم عدم الإفصاح عن مايمرون به للآخرين هو الخيار الافضل، لمقدار الألم المتمخض عن مشاركتهم لتلك التجارب. و قد يمكن القول- حتى اذاما عرضت عليك المشورة، ألا يمكن لذلك أن يعالج الاعراض؟ من وجهة نظر تخص رفاهية وإندماج الآجئين، إنَّ من الجوهري جعلُ عملية إعادة شمل الأسرة سهلة. في فنلندا تدرجت هذه العملية لتصبح اصعب فاصعب بشكلٍ ممنهج منذ عام ٢٠١٠

رابط

نبذة عن المدونة

يعد مدخل المدونه هذا هو الجزء الاول من سلسلة متعددة اللغات مكونة من ثلاثة اجزاء تعرض نتائج مشروع بحث “الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية” يعنى المشروع في تقصي تأثير قيود سياسة الهجرة من حيث تجربة وتنظيم السلامة اليومية بين المهاجرين المستضعفين وعائلتهم ماوراء الحدود

المؤلفون:

إلينا يوكينن طالبة جغرافية في جامعة توركو، وتقوم حالياً بالعمل على اطروحة الماجستير كجزء من مشروع ” الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وخبرات المهاجرين المستضعفين “

( اكاديمية فنلندا ٢٠١٨-٢٠٢١ )

يستكمل إدريس بايان شينواري حالياً دراسته في مجال الخدمات الاجتماعية بجامعة دياكونيا للعلوم التطبيقية. عمل كمساعد باحث في مشروع

“الإنفصال الأسري حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين”

خلال ربيع عام ٢٠١٩

احمد زيدان شاعر وصحفي من الموصل، يعمل كمساعد باحث في المشروع

” الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين “

إلين نيمنن متخرجة من جامعة توركو. عملت كمساعد باحث في معهد فنلندا للهجرة

تعمل الباحثة الأقدم يوهنا هييتولا ( معهد فنلندا للهجرة ) على مشروع

“الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين “

( اكاديمية فنلندا ٢٠١٨-٢٠٢١ )

هنا بإمكانكم قراءة المقالة المدونة باللغةِ الفنلندية، الإنكليزية والداريةْ

Finnish, English and Dari versions.

“زندگی برای رویاها اجازه نمی دهد” – زندگی یک پناهنده دور از خواهران و برادرانش

pixpoetry/Unsplash
Lukuaika: 5 min.

الینا یو کینن، ادریس بیان شینواری، احمد زیدان، ایلین نیمینین و یوهانا هیتولا

جوانان پناهنده که پناهندگی را در فنلند دریافت کرده اند، اغلب در موقعیت سخت قرار می گیرند، زیرا خواهران و برادرانشان در کشور خودشان باقی می مانند. احساس مسئولیت و نگرانی روحیه جوانان را میشکناند، اما در بسیاری موارد، آوردن خواهران و برادران خود را به فنلاند تقریبا ناممکن است.

هنگام بحث در مورد پیوست خانواده مهاجران، تمرکز زیادتر به شرایط های زوج متهل و یا اطفال است. در این موارد، پروسه پیوست خانواده به طور مستقیم صورت می گیرد، گرچه آخرین محدودیت ها این پروسه را برای مهاجرین تقریبا غیرممکن ساخته است.

لینک:.

اما، روابط خواهران و برادران در زیات وقت در این بحث ها کمتر توجه می میگیرد، هرچند که ممکن است برای جوانان پناهنده حیاتی باشد. در پروژه تحقیقاتی “جدایی خانوادگی، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره” که توسط آکادمی فنلاند تامین می شود، ما ده ها داستان ها را در مورد زندگی دور از خانواده را شنیده ایم.

ما تا کنون ۴۰ مصاحبه گرفته ایم که از آن جمله (۲۵) تا همرا با بالا سن ها و (۱۵) تا همرا با محاجرین زیر سن بوده اند. این متن وبلاگ بر اساس مصاحبه های است که در آن جوانان پناهنده – هر دو، کسانی که به

عنوان افراد زیر سن قانونی و کسانی که بیش از 18 سال سن دارند – درباره اهمیت رول روابط برادران و خواهران صحبت می کنند. ما از این که چقدر مسئولیت برادر و یا خواهر بزرگ در برابر برادر و یا خواهر جوان تر در این روایت ها وجود دارد، شگفت زده شدیم.

برادر یا خواهر بزرگتر اغلب منبع مهم حمایت و ایمنی برای برادران و خواهران خود در کشور اصیل پناهندگان است. پدر خانواده ممکن است فوت کرده باشد یا والدین به دلیل شرایط دشوار زندگی قادر به مراقبت از فرزندان خود نیستند، در حالی که ممکن است فرزندان، خود را در شرایط بدی به کار مجبور بکنند. اگر خانواده به خارج از کشور فرار کنند، ممکن است کودکان از والدین خود جدا شوند. در قضیه جدایی والدین، تنها حمایت ای برای پناهندگان جوان برادران یا خواهران بزرگترشان است.

در بسیاری از موارد، خواهر و برادر کوچکتر به طور کامل وابسته به برادر بزرگترشان است. یک مصاحبه شونده توضیح می دهد که چگونه از برادر کوچکش در ترکیه جدا شده بود؛ قاچاقچی او را به زور اسلحه ای بر روی یک قایق پلاستیکی شانده و به سفر طولانی در بحیره مدیترانه روان کرده بوده، در حالی که برادر کوچک در ساحل تنها رها شده بود. پس از یک سال عدم اطمینان، برادران یکدیگر را از طریق خدمات ردیابی خانواده صلیب سرخ پیدا کردند. مگر، داستان در آن جا به پایان نرسید – با وجود چند سفر به ترکیه، تقاضاها، شکایات و پر کردن فرمه ها بی شماری، برادر کوچک هنوز هم در ترکیه است و با هیچ فرصتی برای تعلیم در مکتب و بدون مراقبت از خانواده زندگی میکند.

گاهی اوقات خواهران و برادران یکجا به فنلند می آیند، اما به این معنا نیست که با آنها به عنوان یک خانواده رفتار می شوند. در مصاحبه ها، ما مواردی را یافتیم که خواهر و برادر در مرز فنلاند جدا شده اند و به مراکز مختلف پذیرش فرستاده می شوند تا با همسالانشان زندگی کنند. این بسیار آسیب پذیر به خواهران و برادران است و نشان می دهد که عدم درک در مورد نقش خواهران و برادران در ایمنی روزمره جوانان پناهندگان میباشد.

جدایی از خانواده باعث فلج شدن زندگی میشود

در بسیاری از موارد، تنها یکی از کودکان خانواده به دنبال پناهندگی است. برای یک پناهنده جوان که تنها به فنلاند می رسد، جدایی از خواهران و برادران بسیار خسته کننده است. یک خواهر یا برادر بزرگتر احساس مسئولیت را برای خواهر یا برادر کوچکتر احساس می کند مثلی یک مادر و یا یک پدر. علاوه بر این، والدین

ممکن است در حقیقت یک منبع نگرانی برای پناهندۀ جوان باشند – غیر معمول نیست که والدین در شرایط سخت تحت فشار قرار گرفته، تا زمانی که سنشان به سن متوسط ​​می رسد، تقریبا قادر به کارکردن نیستند.

هنگامی که یک مادر مسئول برادر یا خواهر جوانش دیگر نمی تواند به خاطر ضعف پاه ها از تخت خواب بیرون بیاید. ارسال پول به خانه که به نه خوردن غذا جمع کرده یا به دست آورده شد باشد دیگر به اندازه کافی برای محافظت از خواهر و برادر جوان تر نیست.

چگونه، پس مطمئن میشوید که خواهر و برادر شما در زیر مراقبت مناسب است؟

نگرانی در مورد خواهر و برادر جوانتر می تواند یک پناهنده را که در فنلند زندگی میکند به نحوی جدی فلج کند. همانطور که یکی از مصاحبه شوندگان اظهار کرد: “زندگی اجازه خواب دیدن را نمیدهد”. این مرد جوان

تا هنوز ۱۸ ساله نشده اما بزگترین اولویت زندگی وی این است تمام چیزهای که خودش خواب دیده و تا به حال به دست نیاورده برای برادر ۱۲ سالش محیا نماید.

با این حال،  هنگامی که در نقطه دور در فنلاند زندگی می کنید، تضمین یک زندگی شاد و متعادل روزمره با خواهر و برادر زیادی از اوقات غیرممکن است. علاوه بر این، هنگامی که نگرانی نسبت به عزیزان به طور روزانه فشار می آورد، ساختن زندگی و آینده خود مشکل تر میشود.

بسیاری مردم که با ما مصاحبه کردن، یک خواهر یا برادر برایشان کسی است که در غیر موجودیت پدر و مادر با هم مشوره نموده، الگو یکدیکر بوده و کامیابی یکدیگر منبع خوشحالی هم میباشند. به همین ترتیب، ناراحتی یک خواهر یا برادر نیز آسانترین روش شناسایی است. هنگامی که یک برادر کوچک گرسنه جایی دور باشد، خواهر بزرگتر حتی نمی تواند از خوردن غذا لذت ببرد. هنگامی که یک پدر خودکشی می کند، سخت است که برای یک خواهر کوچک که مادرش را به جایی که پناهندهگی خود فرار کرده است، راحتی پیدا کند.

زمان به رسمیت شناختن این است که خانواده تنها ارتباط بین یک والد و یک کودک و یا دو همسر نیست. متاسفانه، پالیسی مهاجرت فنلاند این است که این روابط مهم را نادیده گرفته و به یک جهت کاملا متفاوت حرکت میکند.

اینجا میتوانید پوست وبلاگ را به زبان های فنلندی، انگلیسی و عربی دریافت نماید.

You can also read this article in Finnish, English and Arabic.

منابع:

Fingerroos, Outi, Tapaninen, Anna-Maria & Tiilikainen, Marja (2016) Perheenyhdistäminen. Kuka saa perheen Suomeen ja miksi? Tampere: Vastapaino.

Turtiainen, Kati (2012) Perhe pakolaisia vastaanottavassa sosiaalityössä. Teoksessa: Minna Strömberg-Jakka & Teija Karttunen (toim.) Sosiaalityön haasteet. Jyväskylä: PS-kustannus

این وبلاگ اولین قسمت از سلسله ۳ قسمت چند زبانه است که نتایج پروژه تحقیقاتی ( جدای خانوادگی، وضیعت مهاجرت و ایمنی روزمره) را نشان میدهد.

این پروژه به بررسی تأثیر محدودیت های پالیسی مهاجرت از نظر تجربه و سازماندهی ایمنی روزمره در مابین مهاجران آسیب پذیر و خانواده های فراملیتی می پردازد.

نویسنده ها:

محقق ارشد خانم یوهانا هیتولا، در پروژه جدایی خانوادگی وضیعت مهاجرت و ایمنی و راهکاری های تجارب مهاجرین آسیب پذیر در (انستیتیوت مهاجرت فنلاند) مشغول به کار است. (۲۰۱۸- ۲۰۲۱ آکادمی فنلند).

ایلینا یوکینن، دانش آموز فاکولته جغرافیا در دانشگاه تورکو است و در حال حاضر در پایان نامه کارشناسی خود به عنوان دربخشی از پروژه  “جدایی خانوادگی، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره: استراتژی ها و تجارب مهاجران آسیب پذیر (آکادمی فنلاند 2018-2021) کار می کند.

ادریس بیان شینواری، در حال حاضر مطالعات خود را در رشته خدمات اجتماعی در دانشگاه علوم کاربردی دیاکونیا تکمیل مینماید. او به عنوان معاون تحقیق در پروژه (جدای از خانواده، وضیعت مهاجرت و ایمنی روزمره: ستراتیژی ها وتجربه مهاجران آسیب پذیر.) ایفای وظیفه هم میکند.

او به عنوان دستیار تحقیق در موسسه مهاجرت فنلاند مشغول به کار است. ایلن نیمینین، فارغ التحصیل از دانشگاه تورکو و

احمد زیدان، شاعر و ژورنالیست از موسل، عراق بوده و او هم در پروژه (جدایی خانواده ، وضعیت مهاجرت و ایمنی روزمره: استراتیژی ها و تجربه مهاجرین آسیب پذیر.) بحیث معاون محقق ایفای وظیفه مینماید.

اینجا میتوانید پوست وبلاگ را به زبان های فنلندی، انگلیسی و عربی دریافت نماید.

“الحياة لا تمنحنا فرصةً لكي نحلم”_ حياةُ لاجيءٍ في منأى عن اشقائهِ

pixpoetry/Unsplash
Lukuaika: 4 min.

إلينا يوكينن، ادريس بايان شينواري، احمد زيدان، إلين نيمانين، يوهنا هييتولا

غالباً مايتم ترك اللآجئين الحاصلين على حق اللجوء في وضعٍ صعبْ ببقاء اشقائهم في بلدانهم الام. غالباً ما يتمخض الشعور بالمسؤولية والقلق خيبة املٍ بالنسبة للشباب اليافع، لكن في بعض الحالات يغدو جلب الاشقاء الى فنلندا شيئاً شبه مستحيل.

عندما تتم مناقشة إعادة شمل الأسرة المهاجرة، غالباً مايكون التركيز على حالات المتزوجين او الاطفال. في تلك الحالات،  حيث تصبح عملية لم شمل الاسرة مباشرة وسلسة، على الرغم من أنَّ التقيدات الاخيرة جعلت من تلك العمليات اشبه بالمستحيلة بالنسبة للمهاجرين رابط.

مع ذلك، إنَّ علاقات الاشقاء غالباً ما تلقى اهتماماً اقل في هذه النقاشات على الرغم من كون تلك العلاقات مصيرية بالنسبة لسؤدد اللآجئين الشباب.

في مشروع بحثي بعنوان “الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية” الممول من اكاديمية فنلندا، لقد قمنا بالإصغاء لعشرات القصص؛ كيف يشعر ذاك الذي يعيش بمنأى عن اسرتِهِ. الى حدٍ بعيد اجرينا ٤٠ مقابلة مع بالغين (٢٥) ومع شباب لآجئين غير مصحوبين باسرهم (١٥). يرتكز هذا العامود الكتابي على مقابلات اجريت مع لآجئين شباب ممن وصلوا الى فنلندا كقاصرين وهؤلاء الذين تجاوزوا سن ١٨، حيث تمت مناقشة دور العلاقات مع الاشقاء. لقد تفاجأنا كيف أنَّ ثيمةَ المسؤولية ازاء الاشقاء الاصغر سناً كانت حاضرة وبقوة في تلك الروايات. غالباً مايكون الاخُ الاكبر او الأخت مصدراً مهمها للدعم والشعور بالامن بالنسبةِ لأشقائهم الباقين في بلدانهم الام. قد يكون ربُ الاسرة متوفياً او قد يحدث ان يكون الابوان عاجزين على الاعتناء بالابناء بسبب ظروف الحياة الصعبة، بينما يتم إجبار الابناء على العمل تحت ظروف مزرية. اذا انتهى بالاسرة المطاف هاربةً خارجَ البلاد، قد يتم فصل الابناء عن ابويهم. في حالة الإنفصال الابوي هذا، غالباً مايكون على عاتق الآجئين الاكبر سناً تقديم العون لإخوانهم او اخواتهم الاصغر سناً.

في معظم الحالات، يعتمد الشقيق الاصغر على شقيقه الاكبر بشكلٍ جوهري. في إحدى المقابلات، يشرح احدهم كيف تم فصله عن اخيهِ الاكبر في تركيا؛ لقد اجبره المهرب تحت تهديد السلاح على متن قاربٍ مطاطي في رحلة طويلة عبر البحر الابيض المتوسط، بينما تُرك الأخ الاصغر وحيداً على الشاطىء. بعد عامين من اللآيقين، وجد الأخوان بعضهما البعض بفضل خدمة البحث عن افراد الاسرة المفقودين التي تقدمها منظمة الصليب الاحمر. مع ذلك، القصة لم يقدر لها أن تنتهي ها هنا، برغم الرحلات المتتابعة الى تركيا، عرائض، وشكاوى ووثائق لا حصر لها تم ملؤها، لكن لايزال الأخ الصغير في تركيا مستجدياً عبثاً فرصة الذهاب إلى المدرسة، ومفتقداً العناية التي تجود بها الاسرة لابنائها.

في بعض الأحيان، يتمكن الأشقاء من الوصول إلى فنلندا معاً، ومع ذاك، هذا لا يعني بالضرورة أنْ تتم معاملتهم كأسرة من قبل السلطات. في المقابلات التي اجريت، وجدنا حالات حيث تم فيها فصلُ الأشقاء عن بعضهم حالما وطأوا الحدود الفنلندية، من ثم ارسالهم الى مراكز استقبالٍ مختلفة لكي يتسنى لهم المكوث مع اقرانهم. إنَّ هذا الامر يلقي بظلاله على الاشقاء بشكل صادم  جداً، وهو بحد ذاته مؤشرٌ واضحٌ يوعزُ بشحة الفهم المتعلق بدور الأشقاء في توفير السلامة اليومية الخاصة بالآجئين الشباب.

الإنفصال عن الأسرة هو مايشلُ الحياة

في كثير من الحالات، ينتهي المطاف بأحد ابناء الاسرة باحثاً عن اللجوء. يمثل الوصول إلى فنلندا بشكلٍ منفرد بالنسبة للآجىء اليافع امراً مرهقاً للغاية. يشعر الشقيق الاكبر بذات المسؤولية ازاء الاشقاء الاصغر كما لو كان اباً او اماً. بالإضافةِ إلى ذلك، قد يحدث ان يصبح الآباء نفسهم مصدراً للقلق بالنسبةِ للآجئين اليافعين الشباب، إن لمن غير المألوف أن ينوء الأبوان وزر ظروفٍ صعبة، تتركهم عاجزين عن العمل ببلوغهم منتصف العمر. عندما تغدو الأم المسؤولة عن الأشقاء على سبيل المثال عاجزةً عن النهوض من سريرها بسبب ساقين ضعيفتين، مرسلةً النقود المكتسبة لاجل العيش والتي لم تعد كافيةً حتى لحمايةِ الأشقاء الاصغر سناً.

كيف، إذن، التأكد من حصول اشقائك على الرعاية المناسبة؟

قد يحدث القلق ازاء الأشقاء الاصغر شللاً يقاسيه اللآجئون في فنلندا بطريقةٍ جديةْ. هذا ماقاله احد الأشخاص الذين تمت مقابلتهم ” الحياة لا تمنحنا فرصةً لكي نحلم” هذا ما قاله شابٌ يافع لم يتجاوز ١٨ من العمر، لكن همهُ الاكبر هو التأكد فيما اذا كان اخوه البالغ من العمر ١٢ عام، يتلقى كل شيء بنفسه الذي لم يعد لديه القدرة على الحلم. مع ذلك، فإن السعي لضمان حياة يومية تغمرها السعادة والإتزان التي سينعم بها الأشقاء القاطنون بعيدا عن فنلندا، شيءٌ غالبا ماقد يبدو صعب المنال. علاوةً على ذلك، عندما يلقي القلق ازاء الإحباء بظلاله الثقيلة على الحياة اليومية، يصبح من الصعب المضي قدماً في بناء حياة الفرد ومستقبله.

بالنسبة للعديد من الاشخاص ممن تمت مقابلتهم، تم اعتبار الشقيق على أنه الشخص الذي يتم الوثوق به عندما لا يبدو  التحدث للوالدين الخيار الصحيح، الشخص النموذج الذي يُحتذى به والذي نجاحاته مصدراً للفرح. وبالمثل، فإنَّ محنة أخت او أخ يمكن رصدها بشكل اوضح. فعندما يتضور الأخ الصغير جوعاً بمكانٍ بعيدٍ ما، فإنَّ هذا الامر سينغص على الأخت الكبيرة لقمتها. وعندما يُقدم الأب على الإنتحار، سيكون من الصعبِ ايجاد تعزية لمواساةِ الأخت الصغيرة الباقية مع والدتها في المكان الذي يهرب منه الباحثون عن اللجوء. لقد حان الوقت للاعتراف بأنَّ الأسرة لا تعني فقط مجرد العلاقة بين احد الوالدين والطفل او الزوجين. لسوء الحظ فإن سياسة الهجرة الفنلندية تتجاهل هذه العلاقات المهمة، متخذةً اتجاهاً مختلفاً تماماً.

هنا بإمكانكم قراءة المقالة المدونة باللغةِ الفنلندية، الإنكليزية والداريةْ

You can also read this article in Finnish, English, Dari.

المراجع

فينكروس، اوتي، تبانين، انّا-ماريا و تييليكاينن، ماريا (٢٠١٦) kuka saa perheen Suomeen ja miksi? Tampere: Vastapaino.

توريتاينن، كاتي (٢٠١٦) perhe pakolaisia vastaanottavassa sosiaalityössä. Teoksessa: Minna Strömberg-Jakka& Teija Karttunen (toim.) Sosiaalityön haasteet. Jyväskylä: PS-Kustannus

يعد مدخل المدونه هذا هو الجزء الاول من سلسلة متعددة اللغات مكونة من ثلاثة اجزاء تعرض نتائج مشروع بحث “الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية” يعنى المشروع في تقصي تأثير قيود سياسة الهجرة من حيث تجربة وتنظيم السلامة اليومية بين المهاجرين المستضعفين وعائلتهم ماوراء الحدود.

احمد زيدان شاعر وصحفي من الموصل، يعمل كمساعد باحث في المشروع “الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين”

إلينا يوكينن طالبة جغرافية في جامعة توركو، وتقوم حالياً بالعمل على اطروحة الماجستير كجزء من مشروع ” الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وخبرات المهاجرين المستضعفين” (اكاديمية فنلندا ٢٠١٨-٢٠٢١).

يستكمل إدريس بايان شينواري حالياً دراسته في مجال الخدمات الاجتماعية بجامعة دياكونيا للعلوم التطبيقية. عمل كمساعد باحث في مشروع “الإنفصال الأسري

حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين”

خلال ربيع عام ٢٠١٩.

تعمل الباحثة الاقدم يوهنا هييتولا (معهد فنلندا للهجرة) على مشروع “الإنفصال الأسري، حالة الهجرة والسلامة اليومية: استراتيجيات وتجارب المهاجرين المستضعفين” (اكاديمية فنلندا ٢٠١٨-٢٠٢١)

إلين نيمانين متخرجة من جامعة توركو. تعمل كمساعد باحث في معهد فنلندا للهجرة.

هنا بإمكانكم قراءة المقالة المدونة باللغةِ الفنلندية، الإنكليزية والداريةْ

1...678...16Sivu 7 / 16

Luetuimmat

Liikkeessä yli rajojen
Liikkeessä yli rajojen -blogin kirjoitukset eivät vastaa ETMU ry:n virallista kantaa, vaan ne edustavat aina blogikirjoituksen kirjoittajan näkemyksiä.
© Etnisten suhteiden ja kansainvälisen muuttoliikkeen tutkimuksen seura (ETMU). 2018. Some rights reserved.